DG/NPB 27 juni 2010 | Over de gemeente als lichaam van Christus n.a.v. 1 Korintiërs 12: 12-27

Te midden van de kosmopolitische havenstad Korinte zoekt de jonge messiaanse gemeente haar weg te midden van een niet-christelijke, hellenistische omgeving. Intern is er vanaf het begin de veelkleurigheid, de eigenzinnigheid, het bonte palet aan inzicht en stevige meningen, van hoog en laag, eerste en laatste, links en rechts, mannen en vrouwen, joden en grieken, slaven en vrijen.

Ook  Paulus heeft  daarom moeten zoeken naar beelden van verbondenheid. Omwille van de gemeenschap, omwille van dat kostbaar en kwetsbaar  ‘samen’ zonder welk de christelijke gemeente geen bestaansrecht en geen toekomst heeft. Dat was toen zo en dat is nog steeds zo.

Zijn vondst was dat beeld van het lichaam. Paulus was een ziener en een bouwer, een mysticus, hij kwam niet met een beleidsplan of een reorganisatieplan. Hij is de man van de verbondenheid en de samenhang, samengevat in dat klassieke beeld van het lichaam dat zijn eigen logica kent. Heel organisch getuigt het van een samen weten, een samen groeien, een samen zorgen, leren, vieren en handelen etc.

We zouden hier vanmorgen zo’n groot lichaam hebben kunnen tekenen op de vloer en iedereen de gelegenheid geven om te kijken waar je plek is. Een hele intuïtieve aanpak die er op vertrouwt dat mensen hun plek wel weten en weten te vinden. Ik ga bij de voeten staan, of de handen, of het hart of het hoofd, of bij de buik of bij de minder edele delen, hoe onopvallender hoe beter en ook dat is goed. Ieder heeft zijn eigen plek, we zijn allemaal nodig.

Nu hoor ik je denken. Lichaam van Christus, dat is nogal wat, dat is ook zo, maar dat is simpelweg ook de werkelijkheid voor de christelijke gemeente na Jezus dood. Hij is er niet meer en toch nog wel, verborgen aanwezig.  Al die mensen die toch willen leven in zijn spoor vormen samen dat lichaam, opdat en zodat er iets zichtbaar wordt, geleefd en doorgegeven van wat deze weg van liefde en barmhartigheid betekent. Daar is het om begonnen, dat is haar relevantie.

En dat lichaam is niet zomaar een lichaam, het is een bezield lichaam. De Geest van God, zo getuigt Paulus, d.w.z. die geestkracht, spirit, of energie wil telkens weer lichaam wil worden, materialiseren. De geest van God stijgt niet op, maar daalt neer. Zij raakt aan levens van mensen, waait schoon, wekt levenslust, verwarmt en verbindt, zo ontstaat er verband en zin en samenhang en gastvrije plekken zoals ook deze waar je met elkaar soms even iets van kunt proeven.

Zo’n plaats is van God, neerstrijkplek voor de Geest, strijkvlak voor nieuw vuur van mensen voor hun leven en bestemming.  Ieder heeft een lucifer, zou je kunnen zeggen, maar zonder strijkvlak gebeurt er niks. We bidden en we werken dat het er mag vonken en fonkelen. We beseffen dat we  er samen onze krachten aan mogen geven. Dat is ook een keuze om te willen leren leven van die eeuwige ‘vonkende’ beweging van geven en delen, van luisteren en gehoor geven, van geraakt worden en in beweging komen. Zij is de hartslag is van alle werkelijk leven.

Gemeente zijn we daarom vooral een samen. We hoeven zelf niet alles te doen want we zijn een gemeenschap. Dit ons tweede huis waar ieder van ons op eigen wijze zijn of haar steentje kan bijdragen. Ieder een steentje, samen een huis, voor God, voor ons en bovenal tot zegen voor mens en wereld. Lichaam van Christus. Dat staat als een huis.  Amen.

Gerke van Hiele

Gebeden

Gij Bron van geestkracht en leven
Vanaf het begin en telkens opnieuw
Gij die het vuur  schenkt
en de lokroep tot nieuwe wegen.

We bidden u voor onze wereld
Om gastvrije plekken voor mensen
Waar brood is te vinden, gastvrijheid,
verlangen naar recht en vrede.

Voor mensen in hun zoektocht,
Alleen of los en onverbonden
Om  gemeenschap en ontmoeting
Om vonken van licht en warmte
Die goed doen en leven wekken.

Voor onze gemeenschap, bont en veelkleurig
dit huis van ons en van U,
met al haar tekort en moeite
Dat huis van ons en U Met al haar kracht en talent
Wil ons zegenen, bewaar ons bij elkaar,
en gedenk die gebeden die in de stilte leven in ons hart.

Amen